öğretmenin nasılsınız sorusuna "şarap olsada içsek " diye cevap vermesi kadar fantastik birşey yoktur.

ben bugün pazarda zenci çatalı gördüm. sırtına vurup hey dostum kıç çatalın gözüküyor ha! diyesim geldi. aslında yaşadığım şoktan nasıl adım atılacağını unutmuş haldeydim.

gene o kocaman boşluk hissi. halbusi ben bugün hayatımın en iyi türk kahvesini yapmıştım.

kahve falımda lavaş kiri ineği suratının tıpatıp aynısı çıktı geçen gün,birilerinin fallarıma reklam verdiğini düşünüyorum.

son olarak da klavyeyi kirletmemek için mozaik pastayı(bu seferki iyi olmuş ciger) tabaktan ağzımla yiyorum.eğlenceliymiş,geceme neşe kattı

insanın canı gece vakti bonfile ve çoban salatası çekerse,aldığı tepkinin "ruhun obez olmuş senin" olması gayet doğaldır

thinair: acaba başım ölse kişisel olarak
ne olur yani başım birey olsa john locke olsa
homesickalien: felsefik muhabbetler yapardık başınla
t: o zaman çıkartıp onla süper muhabbetler çevirebilirim
h: evet
ortamın kralı olurdun.underground mekanlara akardın başınla
t: of con of sen de başına şeyi koysana jacob
h: ben şeyi koycam ibne bünyamin.bakcak öyle gözlerini açıp
t: o adam ibne değil
gözleri ibne
h: ibne gözlere sahip olması onun suçumu
allah baba öyle yaratmış
t: bilmiyorum yani gözleri kişisel olarak çok süper
h: samanyolu ftw
t: ahahah yok artık

yeniden hissizleşiyor muyum ne. kendimi insecure köfteler gibi hissediyorum bir de.

şu aralar yaptığım tek heyecan verici hareketin akşam bilgisayar başında müzik dinlemek olması pek de benim suçum değil hani. (blame it on eğitim sistemi)

irademi sıfırlayan insanlara hayretle karışık bir minnet duyuyorum.bir zamanlar iradem vardı ki benim.

apartmanın arkasında bulunan inşaatı geceleri niye suladıklarını bilmiyorum fakat yağmur efekti yapması gerçekten çok rahatlatıcı.

arkadaşa kaptırdığım pembe çizgili plastik kanye west gözlüklerimden sonra,bugün gene dayanamayıp aynı gözlüklerin yeşil ve kalp şeklinde olanlarından aldım.bi de dudakla yanağın birleştiği yer neresi oluyorsa dudak kenarı mıdır nedir onun fetişi var bende.aman diyeyim.

sıkıntıdan yemekteyiz izlerken okan karacanın kol büyüklüğündeki bütün bonfileyi önce hardalla kaplayıp daha sonra milföy hamuruna sarması sonucu hayattan tiksindim, yok tiksinmedim de acıktım ki ben.

öyle garip bir his içindeyim ki canım sülfirik aside saf su dökmek istiyor. hani ancak öyle rahatlarım heralde. o derece.

az önce alien'a söylediğim gibi,şu an kendimi bir kırmızı soğandan ziyade elma gibi hissediyorum.

beach house-heart of chambers şu şarkıyı yazana kafam girsin

birkaç kelimelik bir cümleyi söyleyememek,lafı geçince önce pembeye sonra kırmızıya sonra da mora dönmek, yalnız ben resmen gg olmuşum doftum

annem az önce balkondan aradı. ben de odamdaydım. bi gelsene dedi. dedim ne oldu gelemem şincik. dedi böyle böyle. gerekli cevabı verip kapadım. yaşasın evin içinde telefonla iletişim kurmak.

gece 3te juno izlerken garip bir haleti ruhiye içine girmek. filmin sonunda hüngür hüngür ağlamak. niye ağladım ki ne salağım lan diye düşünürken sızmak. bilinçaltının sıçması. bütün gün ölü gibi dolaşmanı sağlayacak rüyalar görmek. 5 saatlik uykunun ardından acı içinde uyanmak ve deli gibi üşümek. kaynar suyla duş almak ve hayalet gibi süzülerek dışarı çıkmak. sonra arkadaşının suratındaki aptal sırıtışı ve mutluluğu görünce kendine gelmek. sevinmek. gene de hayat güzel be.

biri bana bu yaz şunlar şunlar olacak deseydi,sweet fuckin' baby jesus der ve gülerdim.hayat ne garip